Αυτός είναι ο αδερφός μου ο Caspar...
κι ο ανηψιός μου, ο νεαρός Karl.
Αν το είχα καταλάβει, θα τον είχα σταματήσει..
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Χρειάζομαι τα χαρτιά που σου εμπιστεύτηκα.
Σου έχουν επιστραφεί όλα.
Σου είπα, τα χαρτιά σου δεν είναι εδώ..
Εσύ. Που είναι οι σημειώσεις μου;
Θα προτιμούσα να μην γίνει σκηνή μπροστά στο παιδί..
- Τι είπε η πουτάνα; - Έξω από το σπίτι!
Πέταξες την μουσική μου.
Εσύ κι η παλιοτσούλα που αποκαλείς γυναίκα σου.
- Με πρόδωσες! - Μαέστρο!
Μαέστρο, σε παρακαλώ!
Σταμάτα!
Είναι άρρωστος!
Φύγε! Και μην ξαναπατήσεις το πόδι σου!
Έχει φυματίωση.
Ο Caspar πέθανε πριν βγει ο χρόνος...
αλλά ο θάνατός του δεν έφερε ανακούφιση.
Αντίθετα, έβαλε τον Ludwig σ' ένα μονοπάτι...
που θα οδηγούσε στην καταστροφή του.
Αυτός ο τύπος.
Κοιμάται μαζί της.
Το κρεββάτι του αδερφού μου είναι ακόμα ζεστό...
κι αυτός ξαπλώνει πάνω του.
Αν μιλήσει άσχημα για μένα, μην τον ακούσεις. Τίποτα απ' αυτά δεν είναι αλήθεια..
- Στο λόγο σου; - Στο λόγο μου.
Θα έρχομαι να σε βλέπω κάθε μέρα.
Περάστε.
Αυτό είναι το παλικάρι;
Ναι.
"Υπό την αιγίδα της Landrechte (τοπική δικαιοσύνη)...
Ο Ludwig van Beethoven ορίστηκε ως νόμιμος κηδεμόνας του ανηψιού του Karl...
λόγω των χαμηλών ηθικών αρχών της μητέρας του, Johanna van Beethoven.
Το δικαίωμα επισκέψεων θα επαφύεται στην διακριτική ευχέρεια...
του νόμιμου κηδεμόνα".
Πολύ νερουλή.
Γράφε.
Μετά πρέπει να βρούμε κάποιον να ξέρει να μαγειρεύει.
Έτσι κι αλλιώς, είναι γουρουνόφατσα.
- Διδάχτηκες μουσική? - Ναι.
Έχω ένα δώρο για σένα.
Έλα.
- Ξέρεις να διαβάζεις; - Ναι.
Να.
Κάτσε να σου δείξω.
Θα γίνεις μουσικός.
Θέλω να γίνω στρατιώτης.
Συνθέτης;
Όχι. Στρατιώτης.
Α.
Έδωσα τη πρώτη μου συναυλία όταν ήμουν στην ηλικία σου.
Ήμουν απαίσιος.
Ο παππούς σου νόμισε ότι θα έβγαζε μια περιουσία από μένα...
σαν παιδί-θαύμα.
Σαν το γέρο του Mozart.
Αλλά ήμουν ξεροκέφαλος.
Αρνιόμουν να παίξω εκείνη την κουδουνιστή, όμορφη μουσική που ήταν της μόδας τότε.
Αλλά οι νότες εκείνη την ημέρα δεν ήταν σε φόρμα.
Την πρώτη φορά που έπαιξα μπροστά σε κοινό, έσπασα τέσσερις χορδές..
Κύριε Beethoven!
Το παιδί δεν είναι δα και Mozart, ε;
Ήμουν 12...
Αλλά ο πατέρας τούς είπε ότι ήμουν εννιά.
Η μητέρα πέθανε από φυματίωση...
κι έγινε ο αρχηγός της οικογένειας.
Τον μπαμπά σου...
τον αγαπούσα περισσότερο απ' όλους.
Όπως αγαπώ κι εσένα...
αγαπητέ μου Karl.
Τα μάτια του άστραφταν από χαρά...
όποτε κοίταζε το αγόρι.
Όλη η αγάπη αυτής της πλούσιας και βαθιάς φύσης έδειχνε να συγκεντρώνεται...
σ' αυτό το αγόρι.
Δεν υπήρχε πιο τρυφερός πατέρας.
Πρέπει να τον ακούσεις να παίζει.
Θα γίνει μεγάλος βιρτουόζος.
Τον κακομαθαίνεις.
Ο Schindler μου είπε ότι δεν γράφεις τίποτε.
Αφού δεν έχω χρόνο.
Κι εκτός αυτού...
όλοι οι υπηρέτες που ο Schindler μού στέλνει είναι αγροίκοι.
Είσαι απίστευτος.
Ίσως.
Εσύ κι εγώ...
Δεν θα μπορούσε ο Karl...
να αναπληρώσει τον γιο που έχασες;
Ξέρω πως είναι να χάνεις ένα παιδί.
Ξέρω τι πίκρα νοιώθει η Johanna.
- Δεν έχει δικαιώματα πάνω του! - Μα είναι η μάνα του!
Είναι η μάνα του!
Τι νέα τρέλα είναι αυτή;
έπεσε στην προσοχή μας ότι δωροδοκείς υπηρέτες...
για να αποκτήσεις πρόσβαση στο αγόρι στα κρυφά...
ενώ γνώριζες πολύ καλά ότι ο κύριος Beethoven δεν θα επέτρεπε...
Μιλάτε για τον γιο μου.
Τον γιο μου, που δεν έχω δει εδώ κι έναν χρόνο, που του μαθαίνουν να με μισεί.
Η απόφαση του δικαστηρίου λέει...
Ξέρω τι λέει.
Μπορείτε να με δείτε στα μάτια και να μου πείτε ότι μια μάνα δεν έχει δικαίωμα να δει το παιδί της;
Θα κάνω έφεση.
Θα χάσεις.
Έχει πολλούς εχθρούς.
Δεν φτάνει που είναι βρόμικος.
Αυτός είναι τρελός.
Δεν μπορεί να ακούσει τίποτα. Πάντα φωνάζει και κραυγάζει.
Ο σπιτονοικοκύρης του θα τον πετάξει έξω αν συνεχίσει έτσι.
Και το αγόρι είναι το ίδιο κακό. Τον ενθάρρυνε ο θείος του.
Τους κρυφάκουσα να λένε πως θα με δείρουνε, και το 'σκασα.
Ήταν το αγόρι καθαρό;
Θα 'κανε κάνα μήνα χωρίς φρέσκα εσώρουχα.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κοιτάξει τον εαυτό του, πόσο μάλλον ένα παιδί.
Καλώ να έρθει ο Karl van Beethoven.
Καλησπέρα, Karl.
Καλησπέρα.
Πως σου φέρεται ο θείος σου;
Καλά.
Είναι ευερέθιστος;
Ναι.
- Ξεσπάει πάνω σου; - Όχι.
- Σ' έχει τιμωρήσει ποτέ; - Μόνο όταν μου άξιζε.
Με ποιον θα προτιμούσες να ζεις;
Τον θείο ή την μητέρα σου;
Θέλεις να παραμείνεις με τον θείο σου;
Ναι.
Δεν σ' ακούω.
- Ναι. - Δεν ακούγεσαι βέβαιος.
Θα ήταν καλύτερα αν ο θείος είχε κάποιον να μένει μαζί του...
Επειδή βαριακούει και δε μπορεί να μου μιλήσει.
Στην πραγματικότητα, είναι θεόκουφος.
Αγαπάς τη μητέρα σου;
Ναι.
Σου λείπει;
Ναι.
Άρα μήπως θα προτιμούσες να ζήσεις μαζί της;
Ο θείος με χρειάζεται.
Αυτό που θα προτιμούσα...
είναι αν γινότανε να μέναμε όλοι μαζί.
Περάστε από δω παρακαλώ, κύριοι.
Ο κύριος Beethoven, ο πιο ολοκληρωμένος μας συνθέτης.
Τιμή μου.
Καγκελλάριε Metternich...
λόγω της αναπηρίας του, ο Herr Beethoven ζήτησε να μιλήσω για λογαριασμό του.
Όπως θέλετε.
Η υπόθεση του στα δικαστήρια δεν πάει καλά.
Αυτό είναι, η κυρία Beethoven δωροδόκησε μάρτυρες...
Κύριε, χρειάζομαι τη βοήθειά σας.
Ο νεαρός ανηψιός μου, ο Karl...
Διαφθείρεται από την δηλητηριώδη συμπεριφορά αυτής της γυναίκας.
- Αυτό που εννοεί ο κύριος Beethoven... - Και γιατί να σε βοηθήσω, Beethoven?
"Ο Metternich είναι χειρότερος τύρρανος από τον Napoleon".
Αυτό καταγράφηκε την περασμένη Τρίτη στη Swan Tavern.
"Ο Metternich πρέπει να φάει τα σκατά μου".
Και τα λοιπά, και τα λοιπά.
Κύριε Beethoven, υπάρχουν πολλές δυνάμεις στην Αυστρία...
που υποθάλπτουν επανάσταση.
Μου αρέσουν οι ζωηρές συζητήσεις όσο στον καθένα...
αλλά φοβάμαι ότι στις μέρες μας δεν μπορούμε να επιτρέψουμε...
Πως να το θέσω;
Ενθουσιασμό.
Ίσως να ήταν καλύτερα αν οι σπουδαίοι μας καλιτέχνες...
ήταν λίγο πιο επιφυλακτικοί.
Ο κύριος Beethoven προτείνει να γράψει ένα σπουδαίο ορατόριο...
που θα υμνεί την Αυστρία και την εξαιρετική πολιτική σας ικανότητα...
στο κονγκρέσσο στη Βιέννη...
όπου διασφαλίσατε την ειρήνη σ' όλη την Ευρώπη.
Αυτό το δικαστήριο...
κρίνει πρέπον να διατάξει...
ότι η Johanna van Beethoven...
θα πρέπει να εξαιρεθεί από...
Αυτή η δίκη είναι στημένη!
Και έτσι, καθώς το παιδί παραδόθηκε ψυχή και σώματι στον Ludwig...
η κουφή ιδιοφυΐα ξεκίνησε αυτό που θα αποδεικνυόταν η τραγικότερη ενασχόλησή του...
να κάνει τον προστατευόμενό του έναν μεγάλο βιρτουόζο.
Για πέντε μακριά χρόνια αυτός ήταν ο στόχος του...
και μέσα σ' αυτά τα πέντε χρόνια. ο Ludwig δεν έγραψε τίποτα.
Ούτε το ορατόριο που υποσχέθηκε στον Metternich.
Ούτε την Λειτουργία για την London Philharmonic Society.
Ούτε τη σπουδαία συμφωνία για την οποία μιλούσε συνέχεια.
Τίποτα.
Στη Βιέννη νομίσανε ότι είχε τελειώσει... Κουφός, ξεγραμμένος.
Ο Rossini ανέβασε το "Thieving Magpie"..
και η ιταλική όπερα ήταν η μόδα.
Δεν ανέβαινε πια Beethoven.
Karl!
Είναι αργά.
Συγγνώμη, κύριε.
Είναι απαίσιο.
Γιατί δεν με υπακούει; Ξέρει ότι το έντερό μου είναι σε κακή κατάσταση.
Πας να με δηλητηριάσεις!
Λοιπόν, μπορεί να σου δείχνει αφράτη κι όμορφη...
αλλά είναι μια χυδαία σκύλα.
Με κουτσομπολεύει σ' όλη την πόλη.
Fr?ulein!
Μάλιστα κύριε;
Το φαγητό σου είναι δηλητήριο. Απολύεσαι.
Σκατόγερε.
Γράφε.
Που πας;
Μακριά από σένα.
Ε φύγε, τότε.
Είσαι κακός.
Όπως η μάνα σου.
άσε με μόνο, χωρίς φαγητό.
Είδες τον Karl?
Είσαι άχρηστος!
Άχρηστος!
Θα καλέσω τον γιατρό.
Αύριο.
Παίξε μου.
Όχι τώρα.
Θα με ηρεμήσει.
Παίξε.
Βρήκα αυτό τις προάλλες.
"Ο Μαέστρος, ο Ludwig van Beethoven...
έχει την ευχαρίστηση να ανακοινώσει ένα κονσέρτο...
που θα αποτελέσει το ντεμπούτο του ανηψιού και προστατευόμενού του Karl van Beethoven...
ένα παιδί θαύμα που διδάχθηκε από τον ίδιο τον Μαέστρο".
Μα αυτό είναι υπέροχο. Αυτό ακριβώς που θα του ανεβάσει το ηθικό.
Πρέπει να είσαι ενθουσιασμένος.
Anton, μ' έχεις ακούσει ποτέ να παίζω;
- Όχι, αλλά... - Πρέπει να με βοηθήσεις.
Είμαι στο χείλος του γκρεμού.
Ατέλειωτες ώρες πάνω στο πιάνο.
Και γιατί;
Δε μπορεί να ακούσει το χοντροκομένο μου παίξιμο.
Δεν δουλεύει.
Το μόνο που κάνει είναι να σκαλίζει ακατανόητες φράσεις.
Μετά βγάζει αυτήν την ανόητη παιδική κραυγή όσο πιο δυνατά μπορεί.
Και λέει ότι είναι το κερασάκι σε μια σπουδαία συμφωνία.
Νομίζω ότι είναι γελοίο.
- Δε μπορεί να είναι έτσι. - Κι όμως, είναι.
Νομίζω ότι τρελένεται.
Άρα...
Πρέπει να εγκαταλείψω τα σχέδιά μου, ε;?
Ασκώ...
αβάσταχτη πίεση..
στον Karl, ε;
Είναι...
μια μετριότητα.
Πάντα υπάρχουν αυτοί...
οι γάιδαροι, όπως ο Schindler...
με τις...
κοινότοπες απόψεις...
από τα κοινότοπα μυαλά τους.
Ο Schindler έχει δίκιο.
Ω.
Ο Anton Schindler...
κακός βιολιστής...
κι όμως ξέρει περισσότερα για τη μουσική από τον Ludwig van Beethoven.
Αυτό πάει πολύ.
Βασανίζεις το παιδί.
Πάντα σε θεωρούσα βαρετό...
και κακό...
αλλά ήσουν χρήσιμος σε κάποια πράγματα, τώρα όμως σε τίποτα.
Έξω.
Ξύπνα, μπάσταρδε!
Schindler!
Ξύπνα!
Karl.
Έφυγε...
εξ αιτίας σου.
Ο Karl μου αυτοπυροβολήθηκε.
Ένας αγρότης τον βρήκε στα χαλάσματα. Τον έφερε εδώ με το κάρο του.
Φοβάμαι τα χειρότερα.
Θείε.
Σε περίμενα.
Ο Karl ήταν αδέξιος με τα όπλα.
Η σφαίρα δεν διαπέρασε το κρανίο.
Δεν πέθανε.
Αλλά ο θρύλος μεγάλωσε στη Βιέννη για την βαναυσότητα του Ludwig στο παιδί...
και πως το οδήγησε σε μια πράξη απελπισίας.
Αυτοί που μυστικά τον αντιπαθούσαν...
τώρα φωνάζανε τις κατηγορίες τους...
από τις στέγες των σπιτιών.
Υπάρχει ένα γράμμα.
Πρέπει να βρω αυτή τη γυναίκα.
Της αφήνει όλη του την περιουσία.
Δεν γράφτηκε για εμένα.
Τότε για ποιαν;
Αυτή μπήκε ανάμεσά μας.
Τον αγαπούσα ολοκληρωτικά...
αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να νιώσει το ίδιο.
Δε μπορούσε να τη ξεχάσει.
Ποια είναι;
Τον απογοήτευσα
Όλοι τον απογοητεύσαμε.
Μας έδωσε τόσα πολλά.
Δεν μπορέσαμε να κάνουμε τη ζωή του ούτε καν ανεκτή.
Αυτή η τελευταία του επιθυμία πρέπει να γίνει όπως τη ζήτησε.
Πείτε μου.
Πείτε μου το όνομά της.
Η απάντηση ήταν πάντα μπροστά σου.
"Είμαι ακόμα στο κρεββάτι μου...
οι σκέψεις μου γυρίζουν σε σένα...
αθάνατη αγαπημένη μου.
Τι θα κάνεις;
Κάποιες ευχάριστες, κάποιες δυσάρεστες...
Δεν ξέρω.
Περιμένω να δω αν θα μας ακούσει η μοίρα.
Δεν ξέρω.
Μπορώ να ζήσω ή ολοκληρωτικά μαζί σου, ή καθόλου.
Ναι. Έτσι πρέπει να είναι".
Πήγαινε να τη βρεις.
Πρέπει να είναι.
Μπορούμε να μιλήσουμε ιδιαιτέρως;
Δεν έχω τίποτα να κρύψω από τους εργάτες μου.
Σας εκλιπαρώ.
Όπως βλέπετε, είμαι πολύ απασχολημένη.
Κυρία Beethoven...
μπορώ να δω ένα δείγμα του γραφικού σας χαρακτήρα;
- Γιατί; - Σας παρακαλώ.
Κάντε μου το χατήρι.
Ορίστε.
Αυτό είναι από το δικό σας χέρι γραμμένο;
Τι είναι αυτό;
Μια σελίδα από το αρχείο ενός ξενοδοχείου στο Karlsbad.
Θέλω να φύγετε.
Υπογεγραμμένο...
από σας.
Συναντήσατε ποτέ τον Ludwig στο Karlsbad?
Δεν γίνεται να μη γνωρίζετε τον τρόπο με τον οποίο υπέφερα στα χέρια του.
Βρίσκω την ερώτηση προσβλητική όσο και αδιάκριτη..
Τι υπαινίσσεσθε;
Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς την αλήθεια.
Για σένα ίσως.
Αλλά εγώ έκανα ειρήνη με τον Ludwig.
Τον συγχώρεσα χάρη στην "Ωδή στη Χαρά".
Όταν ανακοίνωσαν την πρεμιέρα της Εννάτης Συμφωνίας...
Οι φήμες ήταν παντού.
Ο Ludwig είχε τσακωθεί με τους τραγουδιστές.
Είχε τσακωθεί με το θέατρο.
Παρόλο που τον μισούσα επί τόσο καιρό...
Παρόλο που προσπάθησε να με καταστρέψει...
Πήγα.
Έπρεπε να πάω.
Το ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά.
δε μπορούσα να τον δω...
και υπέθεσα ότι κάποια προσβολή της τελευταίας στιγμής...
τον έστειλε τρέχοντας, σπίτι.
Και τότε τον είδα.
Όλοι τον είδαν.
Bravo!
Μας είχε αποκαλύψει τα πιο κρυφά του μυστικά.
Ο κύκλος είχε σπάσει.
Δε μπορούσα να μισώ τον άνθρωπο που μπορούσε να γράψει τέτοια μουσική.
Τον είδα άλλη μια φορά...
Στο δωμάτιό του, στην οδό Schwarzspanier.
Εκεί ήταν που πέθανε.
Η κοιλιά του πρήστηκε τόσο πολύ...
που ο γιατρός έπρεπε να του κάνει τομή για να στραγγίξει το υγρό.
Η εντομή μολύνθηκε.
Του έχει φύγει η δύναμη και φοβάμαι ότι η μάχη με το θάνατο ξεκίνησε.
Θέλησα να λάβει το τελευταίο κατευόδιο όσο είχε ακόμα τις αισθήσεις του.
Μα όταν πρότεινα να στείλω να φωνάξουν τον παπά...
Γύρισε το κεφάλι του προς τον τοίχο και με είπε βλάκα.
Και μετά ζήτησε να σε δει. Δεν ξέρω γιατί.
Κοιμάται;
Δε νομίζω.
Συνθέτει.
Η κωμωδία τέλειωσε.
Ναι.
Κάποτε τον αγάπησα.
Αλλά μου γύρισε την πλάτη.
Με εγκατέλειψε.
Δεν ξανάκουσα λέξη του.
Ήμουν χαζή.
Ποτέ δεν σήμαινα τίποτα για κείνον.
Μα το γράμμα...
Ποιο γράμμα;
Κυρία Beethoven, πιστεύω...
αυτό απευθύνεται σε σας.
"Άγγελέ μου...
είναι μου...
άλλε εαυτέ μου.
Απλά κάποιες λέξεις σήμερα, κι αυτές με μολύβι...
το δικό σου.
Αύριο μόνο θα γνωρίζω σίγουρα που θα μείνω.
Άχρηστο χάσιμο χρόνου.
Γιατί τόσο βαθιά θλίψη;
Αν γινόμασταν ένα δεν θα πονούσαμε πλέον.
Εδώ που είμαι...
είσαι μαζί μου κι εσύ.
Σύντομα θα ζούμε μαζί και ω, τι ζωή θα είναι αυτή".
- Πρέπει να μιλήσουμε. - Όχι εδώ.
Θα έρθει ο Caspar.
Πρέπει να μιλήσουμε.
Φωνάζω πιο πολύ απ' όσο πρέπει.
Συνάντησέ με στο Karlsbad.
Αυτή είναι η διεύθυνση.
Δεν μπορώ να κρύβομαι πίσω απ' το δάχτυλό μου σαν ένοχος μαθητής.
Έχω το παιδί σου μέσα μου.
Φύγε.
"Το ταξίδι ήταν τρομερό.
Φτάσαμε εδώ στις 4:00 τα χαράματα.
Στην τελευταία στάση με συμβούλεψαν να μην ταξιδέψω νύχτα...
και δοκίμασαν να με τρομάξουν με ένα δάσος..
μα αυτό, απλά μ' έβαλε σε πειρασμό.
Το κάρο πήγε κι έσπασε σ' αυτόν τον παλιόδρομο χωρίς λόγο.
Απλά ένας χωματόδρομος...
και τώρα είμαι τελείως αποκλεισμένος.
Αλλά βρήκα άλλον...
και σύντομα θα ξανανταμώσουμε.
Σήμερα, ελπίζω.
Πρέπει να σε δω.
Όσο κι αν μ' αγαπάς...
σ' αγαπάω πιο πολύ (ΣΤΜ κλαϊν μαϊν).
Ποτέ μην κρύβεσαι από μένα".
Κύριε van Beethoven!
Περίμενε!
"Είμαι ακόμα στο κρεββάτι μου...
οι σκέψεις μου γυρίζουν σε σένα...
αθάνατη αγαπημένη μου.
Κάποιες χαρούμενες, κάποιες δυσάρεστες...
Περιμένω να δω αν θα μας ακούσει η μοίρα.
Μπορώ να ζήσω ή ολοκληρωτικά μαζί σου, ή καθόλου.
Ναι, έτσι πρέπει.
Πρέπει να πάω για ύπνο.
Να 'σαι ήσυχη, αγάπη μου.
Σήμερα, χτες...
πάντα με δάκρυα να σε ποθώ
Εσένα.
Είσαι η ζωή μου.
Τα πάντα μου.
Αντίο, λοιπόν.
Συνέχισε να μ' αγαπάς.
Για πάντα δικός σου, για πάντα δικιά μου...
Για πάντα".
Υποτιτλισμός --- DiM (cyberdimitri@gmail.com)